دلنوشته های مامان

پسرکم ٢٤١ روز از با هم بودنمون می گذره(شنبه 2/6/92).تو این مدت همیشه در کنار هم بودیم، در تمام لحظات زندگی، لحظه های تلخ و شیرین... من که از این همراهی حسابی لذت می برم. سعی کردم تا جایی که تونستم آرامش داشته باشم و این آرامش رو به شما منتقل کنم.حسابی بهت عادت کردم، هنوز نیومده و ندیده عاشقت شدم وبیشتر وقتم رو به شما اختصاص دادم.فکر کنم شما هم مثل خودم شب زنده داری! مدتیه که شب ها نمی تونم راحت بخوابم و دیر خوابم میبره،شما هم تا لحظه ای که من بیدارم بیدار می مونی و شیطنت می کنی! حتی گاهی اوقات من خوابم میبره اما شما هنوز بیداری و با مشت و لگدهات منم بیدار می کنی.انگار متوجه میشی که من خوابم برده و دوست داری بیدارم کنی... عزیزکم چقدر این لحظه ها شیرینه، لحظه هایی که بعد از به دنیا اومدنت دیگه تکرار نمیشه،پس باید این لحظات رو غنیمت شمرد...

خدایا هزاران بار شکر که لذت مادر بودن را به من چشاندی...